Yapay Zeka

Yapay Zekâ Hırsızlığı Normalleştiriyor mu?

Yapay zekâ hepimizi birer “meşru hırsıza” dönüştürüyor olabilir. Üstelik bunu yaparken çoğumuz bir şey çaldığımızı değil, bir şey ürettiğimizi hissediyoruz. Çalmak mı, almak mı?

Sirac El· 23 Ekim 2026· 13 dk okuma

Yapay Zekâ Hırsızlığı Normalleştiriyor mu?

Sosyal medyada son zamanlarda sıkça karşılaştığımız bir trend var. Bir fotoğraf yüklüyorsunuz, yapay zekâ o fotoğraftaki kişiyi dans ettiriyor. Kendinizi, çocuğunuzu, kedinizi, hatta bir tablodaki figürü. Sonuç eğlenceli, paylaşıyorsunuz, milyonlarca kişi izliyor.

Peki o hareketler kimin?

Yüz sizin, vücut sizin. Ama o hareketleri gerçekten yapan, onları tasarlamak için saatlerce prova eden, belki yıllarca bu işin eğitimini almış biri var. Ve o kişi, videonun hiçbir yerinde yok. Yapay zekâ onun hareketlerini alıp başka bir bedene giydirdiğinde, asıl emek sahibi çoktan silinip gitmiş oluyor.

Bu tür videolardan birinin altına yazılmış iki yorum, durumu çok iyi özetliyor. Biri “Bu benim videom” diye yazmış. Başka biri de cevap vermiş: “Artık yapay zekâyla üretilen içerikler bile çalınıyor.”

Gülüp geçiyoruz. Ama aslında kimin kimden neyi aldığını anlamak bile artık çok zor.

Yapay zekâ şirketlerinin içeriklerimizi izinsiz kullanıp kullanamayacağını yıllardır tartışıyoruz. Ama iş artık orada kalmıyor. Yapay zekâ sayesinde biz de, sıradan kullanıcılar olarak, birbirimizin sesini, hareketlerini, üslubunu ve performansını alıp kullanabiliyoruz. Bu yazıda bunun neden önemli olduğunu, örneklerle anlatmaya çalışacağız.

Hareketler kimin?

Bu videoların arkasındaki teknolojiye “hareket aktarımı” deniyor. Yapay zekâ, bir videodaki kişinin hareketlerini çıkarıyor ve bu hareketleri sizin yüklediğiniz fotoğraftaki kişiye uyguluyor. 2024’te Viggle gibi uygulamalarla patlayan bu teknoloji, bugün telefonlardaki pek çok uygulamada tek dokunuşla kullanılabiliyor.

Yani hareketlenen her fotoğrafın arkasında, o hareketleri gerçekten yapmış bir insanın videosu var. O insan bazen ünlü bir koreograf, bazen de odasında telefonuyla kendini kaydeden bir genç.

Renegade: Silinen bir 14 yaşındaki

Bu sorun yapay zekâdan önce de vardı. 2019’da Atlanta’da yaşayan 14 yaşındaki Jalaiah Harmon, “Renegade” adını verdiği bir dansı tasarlayıp internete yükledi. Bu koreografi kısa sürede TikTok’un en ünlü akımlarından biri oldu. Dünyanın en çok takip edilen fenomenleri aynı hareketleri tekrarladıkları videolar paylaştı ve bu videolar sayesinde milyonlarca izlenme ve takipçi kazandı.

Ama kimse Harmon’ın adını anmadı. Genç kız videoların altına “bu dansı ben yaptım” diye yorum yazıyordu; yorumları kaybolup gidiyordu. Ancak Şubat 2020’de New York Times’ın haberinden sonra asıl sahibi olarak tanındı.

O zaman en azından bir iz vardı: Herkes hareketleri kendi bedeniyle, kendi emeğiyle tekrar ediyordu. Bugün ise yapay zekâ sayesinde hareketleri öğrenmeye bile gerek yok. Bir fotoğraf ve bir tık yetiyor. Hareketlerin asıl sahibinin izi ise bir kat daha siliniyor.

“Bu benim dansım” diyebilir misiniz?

Sahne sanatçılarının kendi hareketleri üzerindeki hakları da her zaman bulanık oldu. Birkaç yıl önce bazı sanatçılar, ünlü bir video oyununun kendi hareketlerini oyun içinde sattığını ileri sürerek dava açtı. Davaların çoğu sonuçsuz kaldı; çünkü ABD’de basit adımların telif hakkıyla korunamayacağı kabul ediliyordu. Ancak 2023’te bir temyiz mahkemesi, kısa da olsa özgün bir koreografinin korunabileceğine hükmederek kapıyı araladı.

Yani hukuk bile “bir hareketin sahibi olur mu?” sorusuna henüz net bir cevap veremiyor. Yapay zekâ ise bu soruyu beklemeden, hareketleri dünyanın her yerine dağıtıyor.

Ses, yüz, üslup: Artık her şey alınabiliyor

Hareket aktarımı, buzdağının yalnızca görünen yüzü. Yapay zekâ sayesinde bir insanın sesi, yüzü ve hatta sanatçı üslubu da birkaç dakikada kopyalanabiliyor.

Satılan sesler

2019’da New York’ta yaşayan iki seslendirme sanatçısı, Paul Lehrman ve Linnea Sage, internet üzerinden küçük bir iş aldı. Kendilerine kayıtların yalnızca “araştırma amaçlı” kullanılacağı söylendi. Birkaç yıl sonra bir podcast dinlerken, kendi seslerinin yapay zekâ versiyonlarını duydular. Bir yapay zekâ şirketi, seslerini klonlayıp farklı isimler altında müşterilerine satıyordu.

Açtıkları davada 2025’te ilginç bir karar çıktı. Mahkeme, bir insanın sesinin telif hakkıyla korunamayacağını söyledi. Ama sesin izinsiz ticari kullanımının, kişinin kimliği üzerindeki haklarını ihlal edebileceğine hükmederek davanın devamına izin verdi.

Ünlüler de bu tehlikeden muaf değil. 2024’te oyuncu Scarlett Johansson, OpenAI’ın yeni sesli asistanının sesinin kendisine “ürpertici derecede” benzediğini açıkladı. Johansson, şirketin daha önce kendisinden ses için izin istediğini ve reddettiğini de anlattı. OpenAI, sesin onu taklit etmediğini savunsa da o sesi kullanımdan kaldırdı.

Taklit edilen sesler, sahte şarkılar

2023’te internete “Heart on My Sleeve” adında bir şarkı düştü. Şarkıda ünlü müzisyenler Drake ve The Weeknd söylüyor gibiydi. Ama ikisinin de bu şarkıyla hiçbir ilgisi yoktu; sesleri yapay zekâyla üretilmişti. Şarkı milyonlarca kez dinlendi, sonra platformlardan kaldırıldı. Ama ortaya çıkan soru kalmaya devam etti: Bir sanatçının sesi, onun yaşamı boyunca emek vererek inşa ettiği bir şey değil mi?

Ghibli rengine boyanan internet

Mart 2025’te internet bir anda Ghibli’ye döndü. Yeni bir görsel üretme aracı sayesinde milyonlarca insan kendi fotoğraflarını Japon animasyon stüdyosu Studio Ghibli’nin üslubuna dönüştürdü. Aile fotoğrafları, düğün kareleri, ünlü tarihi anlar…

Ama Ghibli üslubu bir filtre değil. Stüdyonun kurucusu Hayao Miyazaki ve ekibi, onlarca yıl boyunca karelerini tek tek elle çizerek bu üslubu oluşturdu. Birkaç saniyelik sahneler için aylarca çalıştıkları biliniyor. Miyazaki’nin yıllar önce yapay zekâ ile üretilmiş bir animasyon gösterildiğinde söylediği söz de o günlerde yeniden dolaşıma girdi: “Bunun hayatın kendisine bir hakaret olduğunu düşünüyorum.”

Hukuken bir üslup telif hakkıyla korunmuyor. Kimse “Ghibli tarzı” bir çizimi yasaklayamaz. Ama insanlar bir tıkla o üslubu kendi fotoğraflarına giydirip paylaştığında, asıl emek sahiplerinin adı çoğu zaman anılmıyor bile.

Günlük hayattan örnekler

Hareketlenen fotoğraflar, Ghibli çizimleri, klonlanan sesler… Bunlar gözümüze en çok çarpan örnekler. Ama aynı mantık, farklı biçimlerde neredeyse her gün karşımıza çıkıyor. Hepsinde ortak bir şey var: Birinin yıllarını verdiği bir emek, başka birinin birkaç tıkıyla yeni bir içeriğe dönüşüyor.

Aramızdan ayrılmış sanatçıların sesleri ve yüzleri

Türkiye’de sosyal medyada son yılların en popüler akımlarından biri, hayatını kaybetmiş sevilen şarkıcıların sesine bugünün popüler şarkılarını söyletmek. Bir arabesk ustasının sesiyle bir rap şarkısı, efsanevi bir rockçının sesiyle yeni çıkan bir pop parça…

Bu videolar milyonlarca izleniyor ve çoğu zaman sevgiyle, nostaljiyle izleniyor. Ama sanatçının kendisi buna izin veremez; ailesine ise genellikle soran olmuyor. Sanatçının yaşamı boyunca emek vererek inşa ettiği ses, hiç söylemeyeceği şarkıları söylemek için kullanılıyor.

Akım yalnızca şarkıcılarla sınırlı değil. Yeşilçam’ın unutulmaz yüzleri de yapay zekâyla yeniden “canlandırılıyor”. Kemal Sunal’ın yapay zekâyla üretilmiş eğlenceli videoları ve kolajları sosyal medyada elden ele dolaşıyor. Cüneyt Arkın’ın, Halit Akçatepe’nin, Kadir İnanır’ın ve başka pek çok Yeşilçam oyuncusunun fotoğrafları hareketlendiriliyor, ağızlarına hiç söylemedikleri cümleler yerleştiriliyor. Son dönemde popüler olan bir akımda ise bu oyuncular, kendi filmlerinin setinde “özçekim” yaparken gösteriliyor.

Bu videoların çoğu kötü niyetle değil, sevgiyle yapılıyor. Ama ortada ince bir çizgi var. Bu sanatçıların her biri, seyircinin gözünde yıllar içinde belirli bir kimlikle özdeşleşti. Kemal Sunal’ı saf ama dürüst halk adamı rolleriyle, Cüneyt Arkın’ı yiğit kahraman rolleriyle, Halit Akçatepe’yi sevimli mahalle çocuğu rolleriyle, Kadir İnanır’ı da dışarıdan sert ama içi yumuşak adam rolleriyle hatırlıyoruz.

Bu imajları, seçtikleri rollerle ve yıllarca verdikleri emeğin sonunda kendileri oluşturdular. Yapay zekâ ise bugün onların yüzlerini ve seslerini, hayattayken asla kabul etmeyecekleri içeriklerde bile kullanmayı mümkün kılıyor. Üstelik kendilerini savunabilecek durumda değiller.

Yeniden yüklenen ve dublajlanan videolar

Yabancı bir içerik üreticisinin videosunu indirip yapay zekâyla Türkçe seslendirmek, artık birkaç dakikalık bir iş. Araştırmayı, çekimi, kurguyu başkası yapıyor; video başka bir kanalda, başka bir adın altında yayınlanıyor. İzlenme ve reklam geliri de kopyalayana gidiyor.

Aslında aynı işi asıl üreticiler de yapmaya başladı: Bazı büyük kanallar kendi videolarını yapay zekâyla farklı dillere çevirip yayınlıyor. Araç aynı; fark, içeriğin sahibinin izni.

Ressamların ve çizim ustalarının üslupları

Ghibli örneğinin daha küçük ölçekli ve belki daha acı hali bu. Yıllarını vererek kendine özgü bir çizim tarzı oluşturmuş bir ressamın ya da çizim ustasının adı, yapay zekâya “bu çizerin tarzında çiz” diye yazılıyor. Çıkan görseller kitap kapaklarında, reklamlarda, hatta satışa sunulan ürünlerde kullanılıyor.

Büyük bir stüdyonun aksine, tek başına çalışan bir sanatçı için bu, doğrudan iş kaybı demek. Müşteri, onun tarzında bir çizimi artık ona para ödemeden elde edebiliyor.

Bunun en bilinen örneği Polonyalı dijital ressam Greg Rutkowski. Fantastik oyunlar için çizdiği ejderhalı, ışıklı sahneleriyle tanınan Rutkowski’nin adı, 2022’de yapay zekâ görsel araçlarında en çok kullanılan isimlerden birine dönüştü. Bir araştırmaya göre adı, yalnızca bir görsel aracının kayıtlarında 93 bin kez komut olarak yazılmıştı. Karşılaştırmak gerekirse, Picasso’nun adı yalnızca 2 bin civarında kullanılmıştı.

Rutkowski’nin endişesi basitti: İnternette kendi adını aradığında artık kendi eserlerini değil, onun adıyla üretilmiş yapay zekâ görsellerini buluyordu. Durumu şöyle özetledi: “Kariyerlerimiz için bir tehdit gibi görünmeye başladı.”

Üslubu bir bakışta tanınan her sanatçı aynı riskle karşı karşıya. Örneğin Sin City ve 300 gibi çizgi romanlarıyla tanınan Frank Miller’ın siyah-beyaz, keskin gölgeli ve yer yer kırmızıyla vurgulanan tarzı, onlarca yıllık bir emeğin ürünü. Bugün ise bir yapay zekâ aracına “Frank Miller tarzında” yazmak, bu tarza benzeyen bir görsel elde etmeye yetiyor.

Bazı sanatçılar buna karşı hukuki mücadele de başlattı. 2023’te Sarah Andersen, Kelly McKernan ve Karla Ortiz adındaki üç Amerikalı ressam ve çizer, eserlerinin izinsiz olarak yapay zekâ eğitiminde kullanıldığını ileri sürerek üç büyük görsel üretme şirketine dava açtı. Dava hâlâ sürüyor ve sonucu, bu tür davaların geleceğini belirleyebilir.

Yüz değiştirme videoları

Kendi yüzünüzü ünlü bir film sahnesine yerleştirmek de hareketlendirilen fotoğrafların bir başka versiyonu. Ekranda görünen yüz sizin. Ama oyuncunun performansı, yönetmenin kurduğu sahne, görüntü yönetmeninin ışığı, yüzlerce kişilik bir ekibin emeği başkasına ait.

Çalınan ürün fotoğrafları

Küçük işletme sahipleri bunu iyi bilir. Bir satıcı, ürünleri için profesyonel bir fotoğrafçıya para ödeyerek çekim yaptırıyor. Birkaç gün sonra aynı fotoğrafları başka bir mağazada görüyor. Eskiden filigran bir ölçüde koruyordu; bugün yapay zekâ bir tıkla filigranı siliyor, arka planı değiştiriyor, fotoğrafı “yeni” gibi gösteriyor.

Yeniden yazdırılan metinler

En sessiz ve belki en yaygın örnek bu. Birinin emek vererek yazdığı bir sosyal medya paylaşımını, bir blog yazısını ya da bir haberi yapay zekâya verip “bunu farklı kelimelerle yeniden yaz” demek. Ortaya çıkan metin, asıl yazının fikirlerini, araştırmasını ve yapısını taşıyor, ama kelimeleri farklı. İntihal tespit araçları bile çoğu zaman yakalayamıyor. Yazar ise kendi fikrini başkasının adıyla dolaşırken görüyor.

Ortak nokta

Bu örneklerin hiçbirinde kimse kendini hırsız gibi hissetmiyor. Biri nostaljik bir video yapıyor, biri içeriği Türk izleyiciye ulaştırdığını düşünüyor, biri yalnızca “bir görsel üretiyor”. Ama hepsinde aynı şey oluyor: Asıl emek sahibi, kendi emeğinin hikâyesinden siliniyor.

Hukuk ne diyor?

Hukuk, bu hıza yetişmekte zorlanıyor. Ama bazı adımlar atılmaya başlandı.

“Bu benim videom” diyebilir misiniz?

Girişteki yoruma geri dönelim. Birisi yapay zekâyla ürettiği bir videonun çalındığından şikâyet ediyordu. İronik olan şu ki, bu kişinin hukuken “bu benim” diyebileceği çok az şey olabilir.

ABD Telif Hakkı Ofisi, insan emeği içermeyen, tamamen yapay zekâ tarafından üretilmiş içeriklerin telif hakkıyla korunamayacağını kabul ediyor. Mart 2025’te bir temyiz mahkemesi de bu yaklaşımı onayladı: Eser sahibi olabilmek için insan olmak gerekiyor. Yani bir fotoğraf yükleyip düğmeye basmak, çoğu zaman sizi o videonun “sahibi” yapmıyor. Hareketlerin asıl sahibi ise zaten ortada yok.

Yüzün ve sesin sahibi olmak

Bazı ülkeler, insanların kendi yüzü ve sesi üzerindeki haklarını güçlendirmeye çalışıyor:

Danimarka: İnsanların kendi yüzü ve sesi üzerinde telif hakkına benzer bir hak tanıyan bir yasa teklifi üzerinde çalışıyor. Teklif, birinin yüzünün veya sesinin gerçekçi bir yapay zekâ taklidinin izinsiz paylaşılmasını yasaklıyor. Sahne sanatçılarının performanslarının izinsiz taklit edilmesini de kapsamına alıyor. Parodi ve hiciv ise istisna. Danimarka Kültür Bakanı teklifi “kişinin kendi bedeni ve sesi üzerindeki hakkını güvenceye almak” olarak tanımlıyor.
ABD, Tennessee: Müziğin başkentlerinden sayılan Nashville’in bulunduğu eyalet, 2024’te sanatçıların seslerini yapay zekâ taklitlerine karşı koruyan bir yasa çıkardı.
Avrupa Birliği: AB’nin yapay zekâ yasası, gerçek kişilere benzeyen yapay zekâ içeriklerinin yapay zekâ ürünü olduğunun belirtilmesini şart koşuyor.

Türkiye’de durum

Türkiye’de yapay zekâya özel bir düzenleme henüz yok. Ama mevcut yasalar bazı korumalar sağlıyor:

Koreografi korunuyor. Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu, koreografik eserleri açıkça eser sayıyor. Yani özgün bir hareket tasarımı, kanunun koruması altında olabilir.
Ses ve görüntü kişilik hakkına giriyor. Medeni Kanun’a göre bir kişinin adı, sesi ve görüntüsü kişilik haklarının bir parçası. Bunların izinsiz kullanımı hukuka aykırı sayılabilir.
Yüz bir kişisel veri. Bir kişiyi tanımlayan yüz görüntüsü, Kişisel Verilerin Korunması Kanunu kapsamında da değerlendirilebilir.

Yani bir başkasının fotoğrafını izinsiz hareketlendirmek ya da sesini klonlayıp kullanmak, Türkiye’de de hukuki sorunlara yol açabilir. Ancak bu konu yeni olduğu için yargı kararları henüz şekilleniyor. Somut bir durumda mutlaka bir hukukçuya danışmak gerekiyor.

Çalmak neden üretmek gibi hissettiriyor?

Asıl düşündürücü olan, yalnızca yapabildiklerimizin değişmesi değil. Başkasından bir şey almaya bakışımız da değişiyor. Bunun birkaç nedeni var.

Kaynak görünmüyor

Eskiden birinin hareketlerini taklit etmek için onları izlemeniz, öğrenmeniz, prova etmeniz gerekirdi. Her adımda asıl sahibini hatırlardınız. Bugün ise uygulama size hazır bir şablon sunuyor: “Bu videoyu seç, fotoğrafını yükle.” Şablonun arkasındaki insanı hiç görmüyorsunuz. Görmediğiniz birinden aldığınızı hissetmek ise çok zor.

Bir tık, emek gibi hissettiriyor

Psikologların “IKEA etkisi” dediği bir olgu var: İnsanlar kendi elleriyle bir araya getirdikleri şeylere, gerçek değerinden daha fazla değer biçer. Fotoğrafı seçmek, şablonu seçmek, sonucu paylaşmak da küçük bir “yapma” hissi veriyor. Bu his, sonucu sahiplenmemize yetiyor. Ama asıl emek, yani hareketlerin tasarlanması ve icra edilmesi, başkasına ait.

Herkes yapıyor

Bir davranış ne kadar yaygınsa o kadar normal görünür. Milyonlarca kişinin aynı trende katıldığı bir ortamda, “bunu yapmak doğru mu?” diye sormak neredeyse tuhaf karşılanıyor.

Ve biz ödüllendiriyoruz

Bu videolar milyonlarca kez izleniyor. Biz de gülüyoruz, beğeniyoruz, paylaşıyoruz. Her beğeni, platformlara ve üreticilere “daha fazlasını yap” mesajı veriyor. Asıl emek sahibi ise bu döngünün hiçbir yerinde değil; ne izlenmeden pay alıyor ne de adı anılıyor.

Ama her ödünç alma hırsızlık mı?

Burada adil olmak gerekiyor. Kültür, her zaman ödünç almakla gelişti. Halk dansları nesilden nesile aktarıldı, müzisyenler birbirlerinden etkilendi, ressamlar ustalarını taklit ederek öğrendi. Sevdiğiniz bir şarkıyı söylemek, beğendiğiniz bir hareketi tekrar etmek, kendi başına kötü bir şey değil.

Tarihte buna benzer bir dönüm noktası da yaşandı. 1980’lerde hip-hop müzisyenleri, başka şarkılardan parçaları serbestçe alıp kendi şarkılarında kullanıyordu. Buna “sampling” deniyordu ve uzun süre kimse izin almayı düşünmedi. 1991’de bir mahkeme kararıyla bu dönem kapandı. Bugün ünlü sanatçılar bile başka bir şarkıdan küçük bir parça kullanmak için izin alıyor ve sahibine pay veriyor. Sampling yasaklanmadı; yalnızca asıl emek sahibini görünür kılan bir düzene oturdu.

Asıl fark burada: izin ve anılma. Ödünç almak ile çalmak arasındaki çizgi çoğu zaman asıl sahibin bilip bilmediği, razı olup olmadığı ve adının anılıp anılmadığıyla belirleniyor. Yapay zekâ ise bu üçünü de kendiliğinden ortadan kaldırıyor.

Ne yapabiliriz?

Yapay zekâyı kullanmayı bırakmak gerçekçi bir çözüm değil. Ama nasıl kullandığımızı değiştirebiliriz.

İçerik üretiyorsanız

Kaynağı belirtin. Bir hareketi, bir sesi, bir üslubu kullandıysanız asıl sahibinin adını yazın. Bu, hem ona saygının hem de kendi güvenilirliğinizin göstergesi.
Başkasının yüzünü izinsiz kullanmayın. Kendi fotoğrafınızı hareketlendirmek başka, bir arkadaşınızın ya da tanımadığınız birinin fotoğrafını kullanmak başka.
Gerçek bir kişinin sesini taklit etmeyin. Özellikle o kişiye hiç söylemediği sözleri söyletmek, hem etik hem de hukuki açıdan ciddi bir sorun.
Yapay zekâ kullandığınızı yazın. İzleyicinin neyin gerçek, neyin üretilmiş olduğunu bilmeye hakkı var.

İzleyiciyseniz

“Bu kimin?” diye sorun. Bir sonraki yapay zekâ videosunu izlediğinizde, oradaki emeğin asıl sahibinin kim olduğunu bir an düşünün.
Asıl emek sahibini de bulun ve destekleyin. Beğendiğiniz bir performansın ya da üslubun asıl sahibini takip etmek, ona doğrudan katkı sağlamanın en kolay yolu.
Beğeninin bir oy olduğunu unutmayın. Neyi beğenirseniz, platformlar size ondan daha fazlasını gösterecek.

Üreticiyseniz (sanatçı, koreograf, seslendirmen)

İşinizi tarihli olarak kaydedin. Bir eseri ya da performansı ilk sizin yaptığınızı gösterebilmek, ileride hak arayabilmenin ilk adımı.
Sözleşmeleri dikkatle okuyun. Lehrman ve Sage’in hikâyesinde gördüğümüz gibi, “araştırma amaçlı” diye verilen bir ses kaydı bile başka bir yere gidebilir. Ses ve görüntünüzün yapay zekâ eğitiminde kullanılıp kullanılmayacağını sorun.

Bir şeyin kolay olması, onu doğru yapmaz

Yapay zekâ bize daha önce hiç olmadığı kadar güçlü araçlar verdi. Bir fotoğrafı hareketlendirebiliyor, bir tıkla ünlü bir ressamın üslubunda çizebiliyor, birinin sesini birkaç saniyelik bir kayıttan kopyalayabiliyoruz.

Ama bir şeyin kolay olması, herkesin onu yapabilmesi, onu doğru yapmıyor.

Belki de asıl tehlike, yapay zekânın kendisi değil. Asıl tehlike, onunla birlikte değerlerimizin sessizce değişmesi. Başkasının emeğini almak her gün biraz daha normal hale geliyor. Ve çalmak, yavaş yavaş üretmek gibi hissettirmeye başlıyor.

Bir sonraki dans eden fotoğrafı paylaşmadan önce kendimize basit bir soru soralım: Bu hareketler kimin?

Yapay Zekâ Hırsızlığı Normalleştiriyor mu?