İnternetteki metinler tükeniyor. Yapay zekâ artık okumak değil dünyamızı görmek istiyor: Evlerimizi, yüzlerimizi, ellerimizi, hatta savaş alanlarını. Peki bir kameranın önünden geçtiğimiz her an kimin için çalışıyoruz?
Eskiden dolandırıcılığın kendine göre bir çerçevesi vardı. Yazım hatalarıyla dolu e-postalar, "tebrikler, ödül kazandınız" mesajları, tanımadığımız numaralardan gelen tuhaf aramalar... Biraz dikkatli olan herkes bunları ayırt edebiliyordu.
Bowen Wan, 14 yaşından beri epilepsi hastasıydı. Yıllardır kullandığı ilacı sayesinde nöbetleri kontrol altındaydı. Şubat 2026'da, ilacını tamamen bıraktıktan birkaç gün sonra, Seattle'daki evinde hayatını kaybetti. Ailesine göre bu kararı verirken ona en çok eşlik eden şey, bir doktor değil, bir yapay zekâ sohbet robotuydu.
Yapay zekâyla konuşurken hiç sinirlenip ona bağırdınız mı, kötü davrandınız mı? Ya da tam tersine, her mesajınızı “lütfen” ile başlatıp “teşekkürler” ile mi bitiriyorsunuz?
18 yıl önce "bakkalın çocuğu bir gecede site yapar" diye dalga geçmiştim; bugün o çocuğun adı yapay zekâ, üstelik bir gece bile beklemiyor.
2030'da yapay zekâ işlerimizin çoğunu yapacak mı? 2040'ta ekonomiyi robotlar mı yönetecek? Yoksa tüm bunlar, önceki teknoloji heyecanları gibi zamanla sönüp gidecek bir geleceğin abartısı mı?
Yapay zekâ önce kitaplarda ve filmlerde doğdu. 1818'den bugüne romanlar, diziler ve filmler neyi doğru bildi, neyi ıskaladı? Türkiye’deki izleriyle birlikte yakından göz atmaya ne dersiniz?
Yapay zekâ 2030'a kadar işinizin ne kadarını yapabilecek sizce? Sıradan bir Amerikalı çalışan bu soruya ortalama yüzde 28 diyor. Yapay zekâyı geliştiren şirketlerin çalışanlarının öngörüsü ise yüzde 75.
Yapay zekâ hepimizi birer “meşru hırsıza” dönüştürüyor olabilir. Üstelik bunu yaparken çoğumuz bir şey çaldığımızı değil, bir şey ürettiğimizi hissediyoruz. Çalmak mı, almak mı?